„I była w tym Polska… wzięta tęczą zachwytu”
czyli koncert fortepianowy Macieja DORNY w Mississauga
„Muzyka jest rzeczą dziwną” – powiada Byron, a „Sztuka? – to sztuka i oto wszystko” – ripostuje trafnie Béranger. Ów niecodzienny dialog kojarzyć można nie tylko z utworem Cypriana Kamila Norwida – „Fortepian Szopena”, ale także z naszym bytem-niebytem w Kanadzie. Zwłaszcza zaś wtedy, gdy niemodne na pozór pytanie: co to jest ojczyzna? łączy się z pewnym konkretnym horyzontem, do którego odnosi się człowiek. Bo wygląd tego horyzontu zmienia się (raz tworzą go góry, to znów sylwetki miast), zmieniają się konfiguracje ludzi, środowisk, tradycji, ale horyzont „jako taki” pozostaje. Jest czymś absolutnym. Czymś, co przyjmuje tylko różne konkretne kształty. I tutaj, by wrócić do realiów, gdzie dudni mocny rock i wkrada się skandujący rap, wydaje się, że nie ma miejsca na doskonałość Peryklejską tak wiele razy tryumfującą w przeszłości.
A tymczasem?
Na scenie pojawia się młody pianista. Podchodzi z uwagą i skupieniem. Koncertował już wiele razy. Sala wypełniona jest oczekiwaniem i wzruszeniem. Kłębią się myśli, mkną w oczach nadwiślańskie krajobrazy. Powietrze pachnie rosą, pod niebem śpiewa skowronek, z oddali woła Halka. Opodal z dumą spoglądają: Moniuszko, Szymanowski, Karłowicz, Szopen. A struny? – trącają się po dwie – po dwie i szemrzą z cicha: „Zacząłże On uderzać w ton?…”.
Tak. Tym razem miejscem koncertu jest Philip Pocock Catholic Secondary School, w której mieści się Polska Szkoła im. M. Kopernika w Mississauga. Słuchaczem-widzem jest nasza młodzież. Muzycznej zadumie towarzyszy świadomość, że Artysta, który siada do fortepianu, jest ich rówieśnikiem. Jest także uczniem sąsiedniej szkoły z Erindale. Ćwiczy codziennie grę na fortepianie przez kilka godzin, pod bacznym okiem rodziców i nauczycieli. Odznacza się niezwykłą pracowitością, wyczuciem w temacie, konsekwencją w działaniu i zamiłowaniem w tym, co stanowi wykładnię jego twórczych zainteresowań.
Nasz Mistrz to Maciej Dorna! Wielokrotny laureat pianistycznych zmagań, uczeń profesor Natalii Tiomkiny i tegoroczny uczestnik konkursu: Milosz Magin International Piano Competition-Paris-March ’97.
Przyzwyczajona do standardu beztroskiego rozgadania młodzież zastyga w milczeniu, gdy Maciej unosi swoje ręce nad klawiaturą i niby-muśnięciem palców maluje barwne krajobrazy. Śledzony setkami żądnych par oczu, zna doskonale swoje posłannictwo. I wie, że są z nim wszyscy, gdy uderza akord po akordzie, dobywając coraz to nowe tony. Bo w tym, co gra, jest prostota i jest… Polska „wzięta tęczą zachwytu”, a echo niesie wśród polonijnego gwaru muzykę Fortepianu Szopena, powtarzając nieustannie: „Poznał-ci-że bym ją na krańcach bytu!…”
A. B.
